verhalen over stilte

Verhaal over stilte en meditatie

mediteren en stilte

Er was een eenzame monnik die op een dag bezoek kreeg van enkele mensen. Nieuwsgierig vroegen ze hem wat voor nut het leven in stilte en meditatie had.

De monnik, die net een emmer water haalde uit een diepe bron, stopte zijn werkzaamheden en zei: ‘Kijk eens in de bron. Wat zien jullie?’De mensen tuurden naar het water en zeiden: ‘We zien helemaal niets.’
Enige tijd later herhaalde de monnik zijn vraag. ‘Kijk weer in de bron. Wat zien jullie nu?’De mensen keken weer en zeiden opgetogen: ‘We kunnen in de weerspiegeling onszelf zien!’

‘Dat is de kracht van de stilte,’ legde de monnik uit. ‘Ik was water aan het putten en daarom was het water onrustig. Nu is het rustig en kunnen jullie jezelf zien. De stilte van meditatie zorgt ervoor dat je jezelf kunt zien. Maar blijf nog even hier wachten. ‘
Enige tijd later zei de monnik weer: ‘Kijk nu nog een keertje in de bron. Wat zien jullie nu?’ De bezoekers tuurden naar de bron en riepen uit: ‘Nu zien we de stenen op de bodem van de bron!’ ‘Juist,’ beaamde de monnik, ‘als je maar lang genoeg wacht en opgaat in stilte en meditatie, kun je de grond van alles aanschouwen.’

[Verhaal uit: De kleren van de yogi]

OVER STILTE EN ACCEPTATIE

OVER VELDEN ZWEEF IK

HOOG BOVEN DE WOLKEN BEN IK

IK VOEL EEN INTENSE DIEPE VREDE

RUSTIG GOLVEND DIEP IN MIJ

ER IS NU EVENTJES GEEN ANGST

ER ZIJN GEEN TRANEN VAN VERDRIET

IK ADEM STILTE EN  VERTROUWEN

IK KOESTER MEZELF IN HARMONIE

STORMEN LAAT IK RAZEN

OOK AL GAAN ZE BRUUT TE KEER

DE KOU, DE KILTE EN DE LEEGTE

VOEL IK OP DIT MOMENT NIET MEER

IK ZWEEF HOOG EN HOGER

VAN LASTEN BEN IK VRIJ

DIT IS HET BEGIN VAN ACCEPTATIE

EN DIE BEGINT IN MIJ